Dit is een droevig lied dat vrolijk wordt begonnen over een zeemeermin.....die heerlijk lag te zonnen in het Noordzeekanaal, en over een schipper die met zijn schip de Zaan uitvoer. Hij zag dat de golven iets goudblonds bedolven in het bruisende water en toen greep hij in Hij vond in de baren en trok aan haar haren tot zijn verbazing een zeemeermin Hij vond haar wel aardig - zij vond hem een liefste, haar staart in het water spetterde luid Hij wilde haar warmen -- zij sprong in zijn armen het was vissenhuid Haar blonde haren staken zijn hart in brand Haar koele huid maakte zijn vuur weer koud Zo gaat dat bij vissen Hij kon alleen maar beslissen Die neem ik niet mee ... ga terug naar de zee Het was maanden later.....terug in hetzelfde water zag hij Bernadine vlak bij de Hembrug Hij wuifde ...... zij wenkte .....hij voer naar haar toe Het is DIOXINE zei Bernadine, ik ben onder water geheel aangetast Ik wil nog eenmaal jou lippen kussen want in ga er van tussen Dat is zeker en vast Wie hoorde ooit tevoren van zulk een schandaal Want al zijn we geen vissen we kunnen niet missen het heldere water van het Noordzeekanaal